Dispatches from Tehran: 18 June, 16 June, 15 June
18 June 10pm Tehran time: Yesterday, another massive, peaceful demonstration made its way through central Tehran towards Tehran University.
At least a million people, I would say, dressed mostly in black to mourn the deaths of the past days, and showing signs of green protest, hoping that this election will at least be annulled. But as we walked through the streets, I wondered how things will form over the next few weeks, and what will come out of all this in terms of a real opposition and change. For now, people are holding photos of Moussavi, since he should be their president, but neither Moussavi nor any of the other reformists would become real opposition leaders at this time, as this would signify a move towards another revolution or at least a major systemic shift, and I don't believe that any of these people want this anyway.
It is hard to know exactly what is happening in the top ranks, and what political phase the country is moving into. It is a time to be thinking, interacting, and planning. There is no real strategy nor an idea of what shape this action should take. It is refreshing to be constructing a movement with people and working towards something collectively without leaders around or political parties, but at the same time, there is no hope of having enough force to confront the regime without some structural help or some internal battles being fought at the top levels - that is unless we want this to become a bloody battle once again. But with the thousands killed during the revolution and the purges that took place afterwards on everyone's minds, this is not what people want to move towards. Not now at least.
The resilience and the determination to change things peacefully is remarkable for me. It has made me think about a lot, and to watch how people work together to maintain silence during the demonstrations is beautiful. At yesterday's quiet march, people held signs with sentences, slogans, photographs of the violence of the past days, and the names of those who have been killed. There was a feeling of mourning in the air, but also of tension. We all know that things are serious, and our great numbers in the streets are our only protection. This will continue until we achieve the minor request of announcement of election fraud, or until people tire and move towards other methods. There is the possibility that those imprisoned remain there, that Moussavi is done away with by some means (exile, house arrest, etc), and that Ahmadinejad remains the illegitimate president of an unlawful dictatorship. If this happens, the next four years would mean major organising in the underground and a new stage in Iranian political activism. One thing is sure: people are no longer going to accept the self-censorship or fear that has been imposed upon them. It is already easier to speak to people on the street and in shops without wondering if they work for the secret service, or if they will tell the police. Our collective trauma from SAVAK times, and mainly from the Islamic form of ideology and socio-political cleansing that has taken place for the last 30 years, persists today. Yesterday was a reminder of that.
In addition to this psychological war that the regime wages upon us by cutting our connection to the outside world, and to each other, there are a number of ways that we are threatened. I cannot go into detail now, but starting yesterday morning, our house received phone calls every 15 minutes from an unknown number. The caller ID showed a number with many zeros at the end, which from our experience means that the secret service or police are trying to get in touch. We did not answer, and luckily I had taken all my videotapes and other things to another house, but there is a still a feeling of insecurity. Like many others in the city, our house had become a sort of unofficial "newsroom" with people coming in and out, working, making phone calls, emailing, and sleeping in different spots around the house. We decided to calm things, now that Facebook, Twitter, Youtube and blogging have made it possible to announce our resistance to the world. But this is precisely what we are worried about, that the psychological games of the regime and the disappearances and arrests will begin again, at an even harsher intensity.
Last night Bassijis were roaming the neighborhood, going into some homes to gather satellite dishes. We got rid of a lot of things, hiding others. This is what will begin happening; and paranoia will set in again. We can already feel it. Now we have word that some of the reformists and other political figures are saying that they should put an end to the direct opposition to the Supreme Leader. This is disheartening for us. Right now, there is definitely a threat to the tight grip that Khamenei maintains over the people, and within the hierarchical structure of the Republic; a threat as well to the pillars of the 1979 revolution. As of today, we have reports of 500 people arrested: political leaders, students, activists, journalists, and others who have been suspected of dissent. The latest news is that the French Embassy in Tehran has been attacked. Fifteen members of our Documentary Filmmakers Association have been arrested in the streets since Saturday, despite having official permits to film in the streets. Many of them were beaten by plainclothes police or Bassijis, and their homes have been raided. There is a harsh crackdown. I am debating on leaving soon, before it becomes impossible to do so. We are strategizing, trying to be pragmatic, and intelligent. It is a hard situation to judge.
Two gatherings are planned for today: a mourning ceremony/gathering in the South of the City in Imam Khomeini Square and a candlelight vigil in the North of the city tonight. There are no reports so far of violence or killings in Tehran from last night (although maybe news has not reached us yet), but in the provinces there are reports of clashes.
We don't know what will happen next.
June 17, 02h00: Today (Tuesday 16) brought thousands to the streets again, although protesters changed the initial location of the protest because Ahmadinejad supporters were supposed to gather at the same site. Official state television was calling all peoples of all opinions to gather there, which in Islamic Republic code means: go and fight it out; we will provide the armed militias, and you will provide the targets.
So the peaceful crowd changed their location, making their way from Vanak Square towards Tajrish, in the north of Tehran. Like each day, the protests are illegal, and people afraid of repercussions, but this has not kept them indoors.
The government has announced that it will re-count votes, although what has happened to the votes is a mystery. Many have resigned from the Ministry of Interior and most likely the paper ballots we all hand-wrote have either been trashed or tampered with. In any case, it matters little. This is not about the elections, but about a people being mocked and disgraced over and over again by a fascist regime--YES...FASCIST... (with big capital letters, for all those who think otherwise!).
I took the day off from the rally to rest...and to move across the city to hide my video tapes, get internet access at a friend's house, and to converse and exchange ideas about what has happened and what will happen in the next days, weeks, months, and maybe years. We all think that this is a beginning of the formation of a movement towards major systemic change.
The last decade, starting with the student movement of 1999, brought about a demand for a REFERENDUM. Yes or No to Velayat-e-Faqih, supreme and divine law as administered by the chosen Ayatollah. This will come with due time - people want a peaceful, yet determined transition, one that will mean change brought about through a long-term people's struggle. Our only hope is that this movement is not stolen or undermined as the 1906 Constitutional Revolution was, as the coup d'etat in 1953 brought an end to Mossadegh's fight, and as the 1979 Revolution turned from a people's (mainly leftist) revolution to an Islamic one.
We are hopeful; people know what they want and are no longer afraid of each other. They have proven that the regime has ultimately failed at crushing our deep-set solidarity. But there is work to be done; there are many cleavages and gaps (both economic and cultural) in Iranian society, and too much trauma to just step nonchalantly towards something new. There are echoes of the past at every corner, and the strength of this time, I believe, is that we all have some memory, a collective memory, of what Iranians have been through together. Even those university students that I met last week, so adamantly calling for equality between men and women, carry some imprint of the aftermath of the revolution or the Iran-Iraq war, even if they were not yet born. People are learning their own history and making use of it.
But there is a lot of work to do. Right now we continue to stay in the streets, in defiance, in opposition, in solidarity, and to show who has power. The immediate demands may be for a cancellation of this election and a revote, but what has surfaced starting during the election campaign is a need for major change, or outright revolt. What people want is not Moussavi, Karroubi, or whoever else. What people want is freedom of expression and speech; freedom to gather; an end to censorship of press, art, film, theatre, and basically everything else you can name; and the right to choose how to live in private and in public, together.
Despite yesterday's killings, and violence in other parts of the country today (and most definitely cases in Tehran that we have not yet heard of), I feel very optimistic and energised today. Even the Bassijis had to stand silently on the sidewalks, having shocked the world with their brutal killings on Monday.
That said the list of repressive actions and events continue. University students are still under attack: two students were thrown off the roof of a building today at Tehran University; the director of Shiraz University resigned; at least 50 reformist leaders have been arrested; police still have an order to kill; SMS messaging, and also cell phone communications are shut down; internet is sporadically closed or slowed with parasites; the spokesperson of the Ministry of the Interior was arrested, most likely because he would have let out some unpleasant information.
These events will accumulate, the country, as we know it, is falling apart, and things are happening.
Two bits of information, one funny and one with exciting prospects:
1) State television continued to publish its phone number at the bottom of the screen, and read SMS messages that they apparently received today; although ALL SMS has been shut down since Saturday!! An oversight or just plain stupidity. Doesn't matter, we had a laugh. This gives you a sense of how the country is run with lies.
2) Sixteen members of the Revolutionary Guard were arrested today for trying to give arms to people within the opposition. Three of these men were veterans of the Iran-Iraq war.
******************************
15 June: Today, at least 1 million people gathered for a 'silent' march from Revolution Square to Freedom Square. The crowd, which filled the wide avenue, extended further, and at one point it became impossible to move forward. There are no official figures (and those would of course be disputable), but I have never seen a demonstration like this in my life, anywhere!
People walked silently, hands raised. We had been warned to stay indoors, as the police have orders to fire live bullets, and this being Iran, we take that for exactly what it means, but people did not listen.
As night fell, and the crowd dispersed, Bassiji militiamen opened fire on the crowd, killing one (his photo is circulating) and many were injured. The city took flames again, but by this point I had come home. In our neighborhood, there were Bassijis stationed with police at the major square north of the house, pushing people and hitting cars with batons, telling people to go home. Again at 9:30 pm, people made their way to the rooftops to cry out, "Allah Akbar" and "Death to Dictatorship". We heard shots that sounded like tear gas pellets (although they are using some strange nerve gas or other chemical agent, not tear gas) but also live fire.
Today, students at Tehran University were in mourning. Many of their peers were arrested last night, and one student was shot dead, when Bassijis raided their dorms and beat them. Today, as the demonstration passed by the University, we saw students protesting from inside and speaking to people through the metal bars. They were locked in.
I won't get into the decisions and talks taking place in the high ranks of the regime, and amongst reformist groups. These people, no matter how much they represent 'change', are problematic political leaders with shady pasts.
Tonight we are only thinking of the dead, from the past and today, and preparing ourselves for more. Something is taking form, and it is only a matter of time before there is a bigger backlash than what we have seen.
The five people killed yesterday were buried in Behesht Zahra cemetery without their families being notified.
- Login or register to post comments
- Printer-friendly version
News and Demonstrations - Iran Today
In our continuing bid to help comrades beat the filters in Iran we are posting the location of demontstrations, the main slogans and some important news. We ask our comrades and supporters to put this up across the Internet. www.hopoi.org
شعار روز
آن خس و خاشاک تویی/پست تر از خاک تویی/شور منم نور منم/عاشق رنجور
منم/زور تویی کور تویی/هاله ی بی نور تویی/دلیر بی باک منم/مالک این خاک
من
Thursday 28 Khordad / 18 June
Peaceful rally:
4:00 pm “Toup Khaneh” (Imam Khomeini) square
Gathering at the Mosques for the Third day of mourning for the
students killed on Monday and the past few days
Important:
SILENCE
To disperse BEFORE night fall
Wear Black. Sign of mourning
بیانیه جدید میرحسین موسوی: پنج شنبه با نماد سوگواری تجمع یا راهپیمایی کنید
قلم - مهندس میرحسین موسوی با انتشار بیانیه ای از مردم شریف ایران خواست
برای همدردی با خانواده های شهدا و مصدومان وقایع اخیر، روز پنج شنبه با
نماد سوگواری در مساجد و تکایا اجتماع کنند و یا به راهپیمایی مسالمت
آمیز بپردازند.
به گزارش خبرنگار قلم نیوز ، متن بیانیه میرحسین موسوی به این شرح است:
بسمه تعالی
ملت شریف ایران
همانگونه که می دانید طی روزهای گذشته و در نتیجه برخوردهای غیرقانونی و
خشونت بار با منتقدان و معترضان نسبت به نتایج انتخابات ریاست جمهوری
شماری از هموطنانمان مصدوم و تعدادی نیز به شهادت رسیده اند. اینجانب ضمن
عرض تسلیت به خانواده های شهدا و همدردی با مصدومان و مجروحان از همگان
درخواست می کنم بعد از ظهر روز پنج شنبه بیست و هشتم خردادماه به هرصورت
ممکن، اعم از اجتماع در مساجد و تکایا و یا برگزاری راهپیمایی های مسالمت
آمیز با استفاده از نمادهای سوگواری همدردی خود را با بازماندگان اعلام
کنند و بدیهی است که خود نیز در این مراسم شرکت خواهم کرد.
میرحسین موسوی
News:
نیاوران و فرمانیه و دارن ماهواره ها رو جمع می کنند. می خوان کل تهران
رو ماهواره هاش رو جمع کنند… در رو باز نکنید…لطفا به همه تلفنی
اطلاع بدهید…بچه ها خبر موثق و مهم از ایران : وزارت بهداشت بخشنامه
کرده که همهٔ امبولانسها باید مجروح ها رو ببرند بیمارستان سپاه، مجروح
ها روسوار امبولانسها نکنید ، با ماشینهای شخصی برسانید
Mohsen Makhbalbaf and Marjan Satrapi and Daniel Cohn Bendit have taken
the unofficial vote count results to the EU in Brussels at a press
conference.
بانگ “الـلـه اکــبر” در پشت بام ها اطمینان بخش قلب های ملت ایران
قلم - عقربه های ساعت که به 10 می رسد، مردم معترض به تقلب در انتخابات
در قراری نانوشته، باز هم غریو “الله اکبر” سر دادند و برای آنکه ذکر
مبارک “الله اکبر”شان را هم به یغما نبرند، “یاحسین، میرحسین” را تکرار
کردند.
به گزارش خبرنگاران قلم نیوز، حامیان میرحسین موسوی و معترضان به تقلب
آشکار و بی سابقه در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در نقاط مختلف
کشور در قراری نانوشته با هم راس ساعت 10 هر شب برای نشان دادن اعتراضشان
ذکر مبارک “الله اکبر” را در پشت بام های خود تکرار می کنند و از خدای
یکتا مدد می جویند.
مردم معترض در سراسر کشور امشب برای آنکه ذکر مبارک “الله اکبر”شان را هم
به یغما نبرند و قلب معنا نکنند، در میان “الله اکبر”هایشان، شعار “یا
حسین، میرحسین” سر دادند.
FRIDAY
- ساعت ۱۱ صبح جمعه حامیان کروبی و موسوی جهت برگزاری راهپیمایی در میدان
هفت تیر جمع خواهند شد. این تجمع به دعوت مهدی کروبی و برای همدردی و
پاسداشت خون شهدای مظلوم کوی دانشگاه و راهپیمایی های اخیر؛ برگزار
میشود. در این راهپیمایی عظیم که مهدی کروبی خود پیشاپیش جمعیت حرکت
خواهد کرد برای رساندن پیام مردم در احیای رای آنان؛ به سمت محل برگزاری
نماز جمعه صورت خواهد پذیرفت.
- مهدی کروبی در پیامی خطاب به ملت ایران گفت: آگاه باشید که شما را در
این شرایط سخت تنها نخواهم گذاشت و هرچه توان دارم در جهت بازگرداندن
حاکمیت قانون و احیای جمهوریت در پرتو اندیشه امام خمینی(ره) بکارخواهم
بست و در این راستا ثابت قدم خواهم بود. در بخش دیگری از این پیام آمده
است: هر ایرانی با هر اندیشه، که احساس میکند که برخلاف اصل وفای حاکمیت
به عهد(اوفو بالقود) در رای او خیانت شده است در راهپیمایی روز جمعه
حضور یابد تا پیام خود را به گوش همگان برسانیم. توضیحات تکمیلی در
ادامه خواهد آمد
-
۱- پاسداشت خون شهدای کوی دانشگاه و شهدای راهپیمایی های اخیر در سراسر ایران
۲- آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی در بند
۳- رساندن پیام اعتراض تمامی مردمی که نسبت به آرائشان خیانت شده است
۴- اعلام درخواست ابطال نتیجه انتخابات
ویدئو کلیپ آزادی حق اعتراض
http://www.youtube.com/watch?v=hOCdFntK9uE
درخواست جدید صدور مجوز راهپیمایی در خیابان آزادی
قلم - مجمع روحانیون مبارز در نامهای به فرمانداری تهران برای روز شنبه
مورخ 30 /3/ 88 به منظور برگزاری راهپیمایی از میدان انقلاب تا آزادی
درخواست مجوز کرد.
به گزارش قلم نیوز، مجمع روحانیون مبارز در نامهای به فرمانداری تهران
برای روز شنبه مورخ 30/3/88 به منظور برگزاری راهپیمایی از میدان انقلاب
تا آزادی درخواست مجوز کرد.
یک مقام مسوول در مجمع در این باره گفت: در این راهپیمایی که با حضور حجت
الاسلام و المسلمین خاتمی و اعضای مجمع برگزار خواهد شد، میرحسین موسوی
سخنرانی خواهد کرد.
وی اظهار کرد: در پی تقاضای مکرر مردم حق طلب برای صیانت از آراء خود در
نامهای به فرمانداری تهران صدور این مجوز درخواست شد.
این راهپیمایی درصورت اخذ مجوز از ساعت 16 تا 19 بعدازظهر صورت میگیرد.
هدف از این راهپیمایی پیگیری مطالبات قانونی مردم و تداوم اعتراض مدنی
آنان است.
SEND TO ALL PLEASE …
________________________________
MOHEM!!!
۲ وبسایت تقلبی (?) موسوی برای گردآوری اطلاعات مخالفان توسط وزارت اطلاعات ـ
این 2 وبسایت www.mirhoseyn.ir و www.mirhoseyn.com از شما می خواهند که
نام، شماره تلفن و ایمیل خود را وارد کنید. با دادن شماره تلفن و یا آدرس
ایمیل وزارت اطلاعات می تواند شما را دستگیر کند. این دام وزارت اطلاعات
برای دستگیری مخالفان است، این خبر را سریعا و وسیعا پخش کنید. این دو
وبسایت توسط شخصی با نام علی بهزادیان نژاد ثبت شده اند. شماره موبایل
این شخص: 09329541748 حتی اگر این وبسایت واقعا متعلق به موسوی باشد
اکیدا از دادن مشخصات شخصی خود خودداری کنید! امنیت خود را جدی بگیرید
!
چه باید کرد؟
اوّل عصبانی نباشیم تا بتوانیم فکر کنیم.
دوّم، نباید به سمت فضای امنیّتی رفت. مجاهدین خلق اوائل انقلاب این راه
را رفته اند. وقتی ردّ صلاحیّت شدند اوّل تظاهرات کردند بعد خشونت کردند
بعد که راههاشان بسته شد گفتند هر پنج نفری خودشان هماهنگ شوند و فضا را
نا امن کنند تا جمهوریّتی نماند که رییس جمهوری داشته باشد تا وقتی که
کوتاه بیایند. آن طرفی ها تا پای همه جایش ایستاده اند - از خشونت راه به
جایی برده نمی شود، مردمش هم نیست. میر دعوت به آرامش کرده و انا لله
خوانده که حافظ آرای ماست.
سوّم، همه گوشمان به میرحسین. دهن به دهن کنید هر حرف میر حسین را مثل هر
اعلامیّه امام. میرحسین رسانه ندارد. حرفش را به گوش همه برسانید. ولایت
میر. مواظب شایعه ها هم باشید. نقل قول از کسی بپذیرید که آشنا است. دروغ
است که فردا کوچه میرهادی ساعت 12:30. حرفهای میر بوی خودش را دارد. الله
اکبرهای شبانه فکر او بود. تجمع کوچه فلان فکر او نیست. میر دعوت به
آرامش کرده و انا لله خوانده که حافظ آرای ماست.
چهارم، نا امید نشوید. این صدای اعتراض نباید خاموش شود. یک صدای رسمی
مخالف در داخل حکومت ایران در حال به دنیا آمدن است. بگذاریم با ارامش و
حمایت راحت زایمان کند. این صدا نباید خاموش شود. دسته بندی در بدنه قدرت
تازه درست و حسابی در حال شکل گرفتن است. یادتان باشد اکثریّت مجلس
خبرگان به هاشمی رفسنجانی رای داد. خیلی از نمایندگان اصولگرا به احمدی
نژاد رای ندادند. قالیباف و رضایی هم پشت احمدی نژاد نبودند. این
انتخابات بلند گویی شد که صدای مخالف در درون نظام سیاسی ایران بلند شود.
هدف همه ما باید نهادینه شدن صدای مخالفی که برانداز هم نیست در متن نظام
سیاسی ایران باشد. طولانی تر از نتیجه این انتخابات فکر کنید. هر ایرانی
از امروز باید رسانه حزب شود. بین خودمان دهن به دهن باید قرار شعارهای
شبانه بگذاریم. دهن به دهن بین خودمان بیانیّه چاپ کنیم و در و دیوار
اداره بچسبانیم. دهن به دهن بین خودمان روزنامه اینترنتی درست کنیم پرینت
کنیم و بین مردم پخش کنیم. شبها سر راه اداره خبرهای پرینت شده را زیر در
پارکینگها پخش کنیم. سبز بپوشیم. ایمیل لیست بسازیم. کانالهایی بشویم
برای رساندن پیام میر به مردم.
پنجم، آرامش نشانه عدم اعتراض نیست. باید تلاش کنیم اعتراضمان به نحوی
باشد که بهانه قلع و قمع ندهد. به سمتی برویم که یک صدای مخالف قوی مثل
همه کشورهای دنیا از داخل حکومت شنیده شود. هر چه این صدا به مرکز قدرت
نزدیک تر باشد قدرتش برای پاسداری از حقوق پشتیبانانش بیشتر میشود. سعی
نکنیم با قدرت قهر کنیم. و این معنی اش سکوت نیست.
پنجم، فکر نکنید فقط ایران پر از ظلم است. یادتان باشد جورج بوش هم در
مقابل ال گور با تقلب انتخاباتی برنده شد. یادتان باشد جورج بوش هم با
دروغ گفتن و سو استفاده از منابع حکومتی در انتخابات میان دوره ای برنده
شد. به اینها فکر کنید شاید کمتر احساس بدبختی کنید.
ششم، آنها که خارجید هماهنگ شوید. از دولتهایمان توقعات مشخص داشته
باشیم. مثلا اعتراض رسمی به سفرای ایران به عدم شفافیّت و محدود کردن
اعتراض یک نماینده مطرح مردم. مثلا ممنوعیّت سفرهای خارجی رییس جمهور تا
زمانی که وضعیّت انتخابات روشن نشده است.
هفتم، دروغ را باور نکنید. حتی اگر به چه بزرگی باشد
در ايران ما، کارزاری بزرگ برای به رسميت شناختن حق تعيين سرنوشت مردم در
جريان است. فراتر از گزارشات خبری دردناک، راهبران حرکت مدنی ناگزير از
ارزيابی مستمر شرايط امنيتی موجود و توازن قوا ميان بازيگران اصلی صحنه
اند.
الف - ماشين سرکوب
۱ – جمهوری اسلامی ايران صاحب يکی از بهترين سخت افزارهای سرکوب در جهان
است، نيروی زمينی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در طرح نوين سازماندهی با
بهره گيری از توان نيروی مقاومت بسيج پرتعداد ترين سخت افزار سرکوب را در
اختيار حاکميت ايران قرار می دهد.
۲ – نيروی انتظامی جمهوری اسلامی ايران و يگانهای ويژه پاسداران که در
ميانه تحول و نوسازی از نيروی سرکوب زمينی به پليس حرفه ای ضد شورش اند.
۳ – راهبرد وزارت اطلاعات ايران، راهبری ضد تشکيلات است تا ضد شورش.
گرايش امنيت داخلی در وزارت اطلاعات بيشتر گرايش سياسی است تا امنيتی.
۴ – ماشين پروپاگاندا: صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران بازوی اصلی ماشين
پروپاگاندای حاکميت است. سازمان تبليغات اسلامی و ائمه جمعه نيز از ديگر
دستگاههای بسيج توده ای در ايرانند.
ب – سرکوب و اعتراضات فعلی
۱ - راهبرد حاکميت در درگيری سپاه به شرح ذيل است: استفاده گسترده از
نيروهای معاونت اطلاعات عمليات ستاد مشترک در شناسايی، استفاده از کادر
يگانهای نيروی زمينی در سرکوب با لباس شخصی ، استفاده از نيروی مخصوص
سپاه – مجهز به خودروهای زرهی ضد شورش چينی و در فاز آخر سرکوب، مشت
آهنين و حکومت نظامی. توجه به اين نکته کاملا ضروری است که ورود پرسنل
نيروی زمينی سپاه آخرين فاز درگيری در ايران است و اگر نيروی زمينی سپاه
با استفاده از ابزار زرهی قادر به کنترل تظاهرات نباشد، نظام سياسی تسليم
شده، سقوط خواهد کرد.
۲- تظاهرات اخير نخستين آزمايش يگانهای ويژه نيروی انتظامی برای کنترل
تظاهرات دامنه دار بود، همانطور که از تصاوير و اخبار رويدادها مشخص است،
نيروی موتورسوار يگان ويژه در ساعات نخستين تظاهرات نسبتا محدود روزهای
شنبه و يکشنبه از کنتزل جمعيت تظاهر کننده بازماند، توان موتوری نيروی
انتظامی به حداقل رسيده و مديريت نيرو ناچار از توقف مانور موتوری در شهر
تهران شد. نيروی انتظامی ايران به لحاظ اتکای صرف به پرسنل فاقد انگيزه
وظيفه ناتوان از کنترل تظاهرات دامنه دار شهری است.
۳ – وزارت اطلاعات ايران اساسا تنها برای دستگيری رهبران گروهها و احزاب
سياسی، قومی و … و مبارزه با حرکات سازماندهی شده تشکيلاتی تجهيز شده
است. سخت افزار وزارت اطلاعات مجهز به پرسنل محدودی برای شنود تماس های
تلفنی و مراقبت ويدئويی رفت و آمدهاست. ادارات اطلاعات شهرستانها فاقد
نيروی انسانی و سخت افزار کنترل اعتراضات گسترده مردمی اند. راهبرد فعلی
وزارت اطلاعات با همکاری اطلاعات سپاه بازداشت افرادی که است که به زعم
وزارت اطلاعات، به ميلينگ ليست ها، ليست تلفن و آدرس فعالان سياسی
ستادهای ميرحسين و کروبی دسترسی دارند. اساس حرکت وزارت اطلاعات بر اين
گمانه کاملا اشتباه استوار است که مردم معترض در خيابانها توسط ستادهای
کروبی و موسوی سازماندهی شده اند.
۴ – ماشين پروپاگاندای جمهوری اسلامی ايران، مانند تمام دستگاههای
ارتباطی توتاليتر فاقد توان ارائه تصويری رنگی و يا حتی سياه و سفيد از
وقايع می باشد، تنها يک قرائت از وقايع می تواند به عنوان حقيقت مطلق و
ديدگاه رهبری به شهروندان ارائه شود، وظيفه ديگر صدا و سيما دعوت
شهروندان به آرامش، ايجاد رعب عمومی و ايفای نقش بيسيم رهبری شبه نظاميان
برای سرکوب است. صدا و سيما موظف است از آغشته شدن شمار بيشتری از
شهروندان به مناقشه موجود جلوگيری کرده، شهروندان را در خانه نگاه دارد.
بنگاههای اقتصادی را به ادامه کار تشويق کرده ، تصويری از رهبر و مسئولين
مسلط و جبار را به نمايش گزارد. مسئولين صدا و سيما به خوبی می دانند با
گسترش اعتراضات، صدا و سيما مخاطبان خود را به سرعت از دست داده،
شهروندان کشور در ابعاد ميليونی برای کسب خبر به سراغ راديوهای موج
کوتاه، گيرنده های ماهواره و کانالهای خبررسانی شفاهی می روند.
ج – منظره کلی سرکوب
توانايی دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی ايران در مهار اعتراضات حاضر عميقا
محل ترديد است.
۱ - ميزان ابتلای جمعيت کشور به پديده اعتراض خيابانی، حتی در مقياس
جهانی تاريخی است. در سی سال گذشته و در هيچيک از کشورهای جهان اعتراضاتی
به وسعت اعتراضات امروز ايران واقع نشده. توازن ماشين سرکوب و جمعيت
تظاهرکننده در شهرهای بزرگ کشور به شدت به نفع اعتراض کنندگان است. حتی
اگر شمار تظاهر کنندگان فعلی ۹۰% کاهش يابد، بر اساس معيارهای دانش فنی
سرکوب، دستگاه سرکوب قادر به سرکوب سخت نخواهد بود. سخت افزار سرکوب
ايران در تهران و پنج شهر بزرگ کشور و چهارپايانه با مختصات واگرايی
قومی، مذهبی و قاچاق مستقر است. نيروی انسانی سرکوب خصوصا در شهرهای کوچک
کشور چنان ناچيز است که در صورت گسترش اعتراضات به شهرستانها، امکان
مقاومت ماشين سرکوب تنها در شهرهای بزرگ، آنهم برای زمان محدود، قابل
تصور است. بر اساس ناآرميهای گذشته که نمونه بارز آن ناآراميهای اسلامشهر
و قزوين می باشند، کنترل شهرهای کوچک در صورت سرکوب سخت در کسری از روز
به دست معترضين خواهد افتاد و اين درحاليست که درصد قابل توجهی از جمعيت
حاشيه ايران، به لحاظ درگيريهای عراق و افغانستان و بازارچه های مرزی
سلاح ارزان، مسلح اند.
۲ – نيروی زمينی سپاه پاسداران و دو واحد بزرگ مکانيزه تحت امر قرارگاه
ثارالله، برگ برنده دستگاه امنيت کشور در کنترل پايتخت اند، ۸۵% نيروهای
اين دوواحد را سربازان وظيفه فاقد انگيزه و آموزش نديده تشکيل داده اند.
در شهر تهران با فروش ميليونی وسايل نقليه سواری، در دهه ۱۳۸۰، طبقات
پرتعداد حاشيه شهرها دارای وسيله نقليه شخصی شدند، در چند روز گذشته با
ورود خودروهای سواری معترضين در مقياس چندصدهزاری بزرگراههای راهبری شهر،
مرکز به شمال و شرق به غرب کاملا مسدود شدند، استفاده گسترده از نيروی
سرکوب مکانيزه در چنين شرايطی ناممکن است. نمونه مشخص اين مشکل انسداد
کامل بزرگراه شيخ فضل الله در جريان تظاهرات روز دوشنبه بود که انتقال
وسايل يگان ويژه از شمال تهران را ناممکن ساخت. در چهارشهر بزرگ کشور نيز
مشکل کاملا مشابهی وجود دارد با اين تفاوت که از شبکه بزرگراهی بسيار
محدودتری در قياس با تهران برخوردارند.
۳ – توان عملياتی واحدهای نيروی زمينی سپاه در سرکوب – با آماده باش و
لغو مرخصی پرسنل وظيفه بين دو هفته تا ۱۰ روز می باشد، تداوم اعتراض
گسترده بيش از مدت فوق به فرار گسترده پرسنل وظيفه و ريزش نيروی شديد
واحدهای عمليات شهری می انجامد. من قصد ندارم وارد جزئيات طراحی سازمان
مديريتی نيروی زمينی سپاه شوم و همچنين در مقطع فعلی علاقه ای به تحليل
واکنش احتمالی نيروی زمينی ارتش به سرکوب گسترده شهروندان ندارم. تنها
بسيار سربسته مايلم به نکته ای اشاره کنم که در صورت صدور دستور سرکوب
گسترده تظاهر کنندگان اکثريت قريب به اتفاق پرسنل وظيفه، افسران و
فرماندهان سپاه از شليک سرباز خواهند زد. به باور من واقعه دردناک روز
دوشنبه اتفاقی کاملا خارج از کنترل و ناشی از فشار روانی روی نيروی فاقد
آموزش مسلح است و احتمال تکرار آن در سطح گسترده بسيار ناچيز می باشد.
اين يادداشتها ادامه خواهد يافت و در قسمتهای بعدی اين مقالات به ارزيابی
نقش انکار ناپذير ايرانيان مقيم خارج از کشور، اينترنت و رسانه های فارسی
زبان غير دولتی خواهم پرداخت.
——————————————————————————————————–
در جلسه انتخاباتي احمدي نژاد چه گذشت؟
انتشار متن مذاکرات جلسات محرمانه و خصوصی
احمدي نژاد به حاضران مي گويد برنامه انتخابات رياست جمهوري دوره دهم به
گونه يي مديريت شده است كه پيروزي ما درآن قطعي است و ما اهدافي بسيار
فراتر از اين انتخابات داريم…
درجلسه انتخاباتي مهمي كه با حضور محمود احمدي نژاد، مجتبي هاشمي ثمره،
اسفنديار رحيم مشايي، غلام حسين الهام و برخي نمايندگان مجلس كه مورد
اعتماد احمدي نژاد هستند، چون آقا تهراني و اسماعيل كوثري و چند تن از
مسئولان مهم ستاد انتخاباتي محمود احمدي نژاد برگزار شده است، احمدي نژاد
از قصد خود براي تغيير قانون اساسي خبر داده و گفته است كه هيچ معنايي
ندارد رياست جمهوري در ايران دو دوره يي باشد و همانگونه كه نمايندگي
مجلس در ايران نامحدود است، دوران رياست جمهوري هم بايد نامحدود باشد.
به گزارش جمهوريت، در اين جلسه انتخاباتي كه چند روز پيش از استعفاي
مجتبي هاشمي ثمره از مقام مشاورت رياست جمهوري برگزار شده است، احمدي
نژاد گفته است كه ماموريت همه طرفداران دولت به ويژه نمايندگان مجلس اين
است كه زمزمه هاي تغيير قانون اساسي را سر بدهند.
در اين جلسه غلام حسين الهام با طرح مباحث حقوقي و اسماعيل كوثري با طرح
مباحث سياسي گفته اند كه در سال آخر رياست جمهوري هاشمي رفسنجاني هم برخي
نمايندگان در مجلس نطق كردند و گفتند كه مي بايستي شرايط قانوني براي حذف
محدوديت دو دوره يي انتخابات رياست جمهوري فراهم شود اما افكار عمومي،
احزاب و گروههاي سياسي ازاين ايده استقبال نكردند لذا طرح ياد شده در
همان ابتدا مسكوت گذاشته شد. احمدي نژاد پاسخ مي دهد اشتباه آنان اين بود
كه طرح شان را پيگيري نكردند و مي بينيد كه تاوان آنرا هم پس مي دهند كه
انشاالله در دوره دوم تمامي پست هاي سياسي و مراكز مهم مالي را كه در
اختيار آنان است، از دست شان خارج مي كنيم و در اختيار خود خواهيم گرفت.
احمدي نژاد مي افزايد: البته آنان در انتخابات شوراي شهر دوم هم همين
اشتباه استراتژيك را مرتكب شدند و در واقع با برگزاري آن انتخابات در
حاليكه مي توانستند فضا را مديريت كنند، ولي اين كار را نكردند و يك سنگر
مهم را از دست دادند و آن سنگر سكوي پرش ما به مراحل بعدي شد و اكنون به
جايي رسيده ايم كه آنان ديگر از نظر سياسي مرده اند و كارشان تمام است. و
البته اين سنگر هم سكوي پرش ما به مرحله نهايي خواهد بود.
احمدي نژاد سپس به تجارب سياسي خود اشاره مي كند و مي گويد البته فكر
نكنيد به اين راحتي به اينجاها رسيده ايم. كساني كه به ظاهر دوست ما
هستند اما در پشت ديوار خانه مان « اشاره به مجلس » مي نشينند و طرح مي
دهند كه مثلاً به بهانه تجميع انتخابات طول دوره رياست جمهوري بنده را كم
بكنند تا شايد زودتر از دست من خلاص شوند، اما ديديد كه به نتيجه نرسيدند
و نمي دانستند كه ما حالا حالا ها در خدمت آنان خواهيم بود. در اين لحظه
حضار مي خندند و احمدي نژاد ادامه مي دهد اولين اشتباه در سياست آخرين
اشتباه هم خواهد بود… به نظر شما چرا هرچقدر به ما فشار آوردند كه يكي
از نزديكترين همراهان حاضر در اين جمع « اشاره به مشايي » را از قطار
دولت پياده كنيم، زير بار نرفتيم؟ چون اگر زير بار مي رفتيم داستان ادامه
پيدا مي كرد و روياي كساني كه مي خواستند زمستان ٨٧ دولت را از اكثريت
بيندازند تحقق پيدا مي كرد و شكست طرح آنان به خاطر ايستادگي ما بود
وگرنه معلوم نبود اين دولت الان به چه سرانجامي رسيده بود.
احمدي نژاد مي گويد كساني بودند كه مي خواستند با اختياراتي كه با امضاي
ما به دست آورده بودند با اين تصور كه از قدرت فراواني برخوردارند مسير
پرونده هسته يي را عوض كنند ولي ديديد نتوانستند و ناچار صحنه را ترك
كردند هرچند اكنون در جاي ديگري مشغول حفر سنگر براي مقابله با دولت اند
و برخلاف قول و قرارها، كارهايي مي كنند كه قول داده بودند، انجام ندهند
كه البته اين اقدامات از ديد ما پنهان نيست و ان را به حسابشان ميگذاريم.
احمدي نژاد به ماجراي كردان اشاره مي كند و مي گويد البته در جاهاي ديگري
هم گفته ام و مي گويم من حاضر بودم جناب كردان را در كابينه دهم هم جا
بدهم و اگر مجلس استيضاح نكرده بود قطعاً او اكنون وزير كشور باقي مانده
بود چرا كه همه شما مي دانيد من در عزل و نصب مقامات دولت هيچ ملاحظه يي
ندارم اما به همان ميزان هم كه از ناحيه خارج حتي آن بالايي ها يا قم به
بنده براي عزل و نصب ها توصيه يا فشار وارد شود من زير بار نمي روم
ومحترمانه مي گويم شما يا كاره يي نيستيد كه در اين صورت الزامي به پذيرش
راي شما ندارم و اگر هم قانون به شما اجازه عزل و نصب داده است، خوب
خودتان از اختيار قانوني تان استفاده كنيد چرا مي خواهيد بنده مايه
بگذارم درحاليكه به همكارانم اعتماد كامل دارم.
احمدي نژاد مي افزايد: البته به شما بگويم من برخي از اين آدم ها را از
عرصه خارج كرده ام، فعلاً با برخي مدار مي كنم تا موقع مناسب اش برسد و
آنان را غربال خواهم كرد و يك سرندي را با سوراخ هاي ريز درست كرده ام كه
آدم ها به اين راحتي ها نتوانند از آن عبور كنند… هركس از اين سرند
عبور كرد دوست ما محسوب مي شود ولاغير!
الهام پاسخ مي دهد كه اما تغيير قانون اساسي شرايطي دارد كه ممكن است با
مقاومت مجلس مواجه شود. احمدي نژاد مي گويد كه ما بايد ازتجارب دوستان
مان در آمريكاي لاتين ياد بگيريم. مگر آقاي چاوز نبود كه با مقاومت وصف
ناشدني همين تغييرات را در قانون اساسي خودشان اعمال كردند پس ما هم مي
توانيم چنين اقداماتي را انجام دهيم فقط يك شرط دارد و آن هم نترسيدن اس
How to uses SMS in Iran
sms service center ra az 1400 be 1480 taghir dahid va be
ebtedaye shomareye maghsad 0098 ezafe konid!!!!
use 1400 as service centre number so that sms messages aren't traced back and advises people to use 0098 (iran's code) to internal mobiel numbers . again for security and quicker access
Iran Khodro on strike
http://www.indymedia.org.uk/en/2009/06/432633.html
Iranian Bus Workers’ Statement on the Demonstrations
In line with the recognition of the labour rights, we request that June 26 Action Day – Justice for Iranian workers – to include the human rights of all Iranians who have been deprived of their rights.
In recent days, we continue witnessing the magnificent demonstration of millions of people from all ages, genders, and national and religious minorities in Iran. They request that their basic human rights, particularly the right to freedom and to choose independently and without deception be recognized. These rights are not only constitutional in most of the countries, but also have been protected against all odds.
Amid such turmoil, one witnesses threats, arrests, murders and brutal suppression that one fears only to escalate on all its aspects, resulting in more innocent bloodshed, more protests, and certainly no retreats. Iranian society is facing a deep political-economical crisis. Million-strong silent protests, ironically loud with un-spoken words, have turned into iconic stature and are expanding from all sides. These protests demand reaction from each and every responsible individual and institution.
As previously expressed in a statement published on-line in May of this year, since the Vahead Syndicate does not view any of the candidates support the activities of the workers’ organizations in Iran, it would not endorse any presidential candidate in the election. Vahed members nevertheless have the right to participate or not to participate in the elections and vote for their individually selected candidate.
Moreover, the fact remains that demands of almost an absolute majority of the Iranians go far beyond the demands of a particular group. In the past, we have emphasized that until the freedom of choice and right to organize are not recognized, talk of any social or particular right would be more of a mockery than a reality.
The Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Vahed Bus Company fully supports this movement of Iranian people to build a free and independent civil society and condemns any violence and oppression.
In line with the recognition of the labour rights, the Syndicate requests that June 26 which has been called by the International Trade Unions Organization ‘Day of action’ for justice for Iranian workers to include the human rights of all Iranians who have been deprived of their rights.
With hope for freedom and equality
The Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Vahed Bus Company
from: http://hopinewsfromiran.wordpress.com/2009/06/19/iranian-bus-workers-statement-on-the-demonstrations/